Nie w dublińskim 02, nie na Temple Bar, ale w National Basketball Arena odbyła się najgorętsza impreza minionego weekendu w Irlandii. Blisko siedmiuset wspaniale dopingujących kibiców, dobra muzyka, jedzenie, a przede wszystkim długo oczekiwane występy polskich pięściarzy, stworzyły niezapomnianą atmosferę na historycznej gali. Czy było warto się wybrać? Przekonajcie się sami…

Luiza Gorzałczyńska od 3,5 roku restauruje meble Gdy pracowała jako malarz na budowie, pracownicy schodzili się, by zobaczyć, jak wygląda kobieta, która wykonuje typowo męskie zajęcie. Z budowy pozostała jej miłość – tam poznała swojego obecnego narzeczonego. Po trzech latach na emigracji poczuła się na tyle pewnie, że postanowiła poszukać pracy w zawodzie. Udało się i teraz zajmuje się renowacją mebli. Zajęcie to daje jej mnóstwo satysfakcji, a co najważniejsze – jest twórcza.

Uwielbia Bacha, Mozarta, Czajkowskiego, Chopina i jeszcze wielu innych kompozytorów. Muzyczną pasję zaszczepili w nim rodzice, ale jak sam twierdzi, nie został pianistą z przymusu. Pokochał muzykę, a dziś swoją pasję dzieli z innymi. Prowadzi Studio Pianistyczne i Szkołę Muzyczną w Galway – Hoffmann’s Piano Studio. Uczy i wychowuje, pokazuje, jak ważna w życiu każdego człowieka jest muzyka. I że warto się na nią uwrażliwić.

W zeszłym tygodniu, 24 lutego, telewizja BBC1 nadała program pod tytułem „The Day The Imigrants left”. Autor – Evan Davies – postanowił sprawdzić, jak teoria, że pracownicy z Europy Centralnej i Wschodniej zabierają pracę Brytyjczykom, ma się do rzeczywistości? Przeprowadził eksperyment na żywej tkance ludzkiej - wybrano dwanaście osób, rdzennych Brytyjczyków, którzy na dwa dni mieli zastąpić emigrantów na ich stanowiskach – w restauracji z jedzeniem indyjskim, na farmie szparagów, w pakowalni ziemniaków i przy remontowaniu starych domów szykowanych pod wynajem. Akcja – miejscowość Wisbech, Cambridgeshire, niewiele ponad 20 tysięcy populacji, która wraz z otworzeniem granic po przystąpieniu nowych państw do Unii Europejskiej, przeżyła najazd pracowników z tychże; w sezonie jest ich nawet 5 tysięcy, w ciągu roku nie mniej niż dwa. Poza sprawdzeniem, czy miejscowi poradziliby sobie w pracy wykonywanej przez emigrantów i czy chcieliby ją wykonywać, zostało zadane również pytanie, jak wyglądałaby rzeczywistość w Wisbech, gdyby wszyscy imigranci z niego wyjechali?